En dan word je dierenartsassistente

En dan word je…. dierenartsassistente

Eigenlijk heet het paraveterinair, maar bijna niemand buiten de dierenwereld weet wat dat betekend. Dan moet je er een complete uitleg bij geven van wat deze ‘titel’ dan inhoudt. Waarschijnlijk is de eerste gedachte: "Och leuk, ze werkt met dieren, lekker knuffelen en spelen met puppy’s en kittens" Inderdaad zie je als dierenartsassistente veel honden en katten voorbij komen, mits je terecht komt in een gezelschapsdierenpraktijk natuurlijk, echter het is zoveel breder dan er in eerste instantie gedacht word. Nadat je eenmaal de keuze hebt gemaakt om voor dit beroep te gaan en met de jonge leeftijd die je dan hebt, kom je tot de conclusie dat je nauwelijks overziet hoe divers het vak is en hoeveel je eigenlijk met mensen werkt! Niemand vertelt je dat je als paraveterinair vaker met mensen werkt dan met dieren.

Welkom in de wereld van hollen of stilstaan

Het ene moment probeer je al veel later dan gepland, een hap van je boterham te nemen. Het volgende moment sta je in de spreekkamer met een bloedende hond in je armen. De spoedlijn ging bij de tweede hap van diezelfde boterham. Maar je staat aan, klaar om te schakelen en vooruit te denken, anticiperen is prio.

Broodje? Vergeten.
Adrenaline? Aan.
Schakelen? Altijd.

Jij bent diegene die het bezorgde baasje als eerste aan de lijn krijgt, jij moet de juiste vragen stellen om een goede afweging te maken, moet het baasje tegelijkertijd geruststellen, in je hoofd schakelen hoe de agenda er voor die dag uitziet en welke dierenarts er direct beschikbaar is, wat kun je verwachten en wat moet voorbereid worden? Binnen een kort gesprek aan de telefoon heb jij je 'plaatje' gemaakt, de scenario's door je hoofd laten gaan en klaar voor een start met plan A, maar een B heb je ook al. Mochten plan A en B niet de juiste keuze zijn, dan ben jij zo flexibel dat er direct een plan C ingezet kan worden. Schakelen, rust en overzicht bewaren – maar wel tempo. Met rust juist de focus en het overzicht behouden en gewoon 200 % je best doen voor het dier dat onderweg is naar de kliniek.

Communicatie? Dat leer je niet uit een boekje

Het contact met baasjes leer je amper in je opleiding, heel summier worden er wat voorbeelden gegeven, maar de communicatie aan de telefoon, balie en ook in spoedsituaties leer je vanzelf in de praktijk. Een stukje van in het diepe gooien zit daar echt wel bij, maar daarmee wordt je flexibiliteit getraind.

De balie gaf je in het begin nog een soort van 'beschermd' gevoel, alhoewel ik bij de eerste keren dat ik alleen een klant met huisdier te woord moest staan het liefste onder die balie was gekropen... Ook de telefoon is dan ineens een enorm spannend ding. Jong als je bent, vol liefde voor de dieren en hun gezondheid, maar wel geschoold: anterior / posterior, HR/min, crt of consistentie, ventrikel en digestie, jij weet wat er bedoeld wordt, totdat de telefoon over gaat.... Opnemen (ja dat moet) onwetend wat er aan de andere kant van die lijn aan de hand is. De senior assistente die pal naast je staat om mee te kunnen luisteren, het gesprek te kunnen volgen en onbedoeld maakt dit jou extra zenuwachtig. Je neemt op: “Goedemiddag Dierenkliniek....., met Anja”> (.... terwijl je bijna je ogen dichtknijpt en de hoorn strak tegen je oor drukt) "Ja goedemiddag, ik wil graag voor onze Max een afspraak maken voor een spuitje"  Opluchting. Geen spoed. Geen drama. Gewoon een vaccinatie.
Je overleeft het.
En de volgende keer gaat het al ietsje makkelijker. De spanning voor het opnemen van de telefoon wordt geleidelijk minder.

Door mee te kijken in de spreekkamer leer je hoe eigenaren klachten omschrijven, hoe die klachten eruitzien op de behandeltafel en wat de dierenarts adviseert. Dat neem je allemaal mee naar de telefoon. Je groeit sneller dan je denkt.

Niet alleen honden en katten

Niet alleen honden en katten passeren de revue, ook vogels als (dwerg)papagaaien, kanaries, kippen, duiven en af en toe een buizerd, cavia's, hamsters, gerbils, konijnen en meer knagers dan je je kunt voorstellen, dan ook nog reptielen zoals baardagamen, een rattenslang of zelfs een tijgerpython van 2,5 meter lang of soms een aangereden das. Allemaal in de handen gehad, jij die ze uit het mandje of de transport box mag halen om er dan voor te zorgen dat de dierenarts het dier goed kan onderzoeken. Heel veel dieren die angstig zijn, pijn kunnen hebben of een aandoening waarvan je (nog) niet weet of deze ook voor mensen besmettelijk kan zijn.

Tijdens de opleiding tot paraveterinair had je geleerd hoe je veel van deze diersoorten moest 'fixeren', maar je creativiteit en vindingrijkheid wordt vaak gevraagd. Doordat het probleem waarmee het dier wordt aangeboden het niet mogelijk maakt om het op ‘de beste manier’ te fixeren. Een gebroken vleugel of poot, een grote open wond precies op de plek waar je het dier zou willen vasthouden of een dier wat zich van de eerste seconde absoluut niet laat benaderen en in de aanvalsmodus zit.

Teamwork op z’n best

Met je collega's moet je goed kunnen samenwerken, zeker in deze gevallen. Zonder al te veel woorden moet je begrijpen wat de beste optie is, wat er daardoor voor zorgt dat wij in staat zijn om het dier te kunnen helpen. Op elkaars lip sta je minstens een kwartier per dagdeel, persoonlijke ruimte kun je dan even vergeten, maar je hebt een missie en dat is ervoor zorgen dat er optimale zorg geboden kan worden.

Het managen van de balie, spreekkamer, operatiekamer, röntgen, voorraad en de hele logistiek daartussen doe je er nog even langs. De telefoon als trouwe metgezel, door de hele kliniek zijn jullie onafscheidelijk een twee-eenheid, waarbij er op het toilet ook een speciaal schapje is om deze metgezel even neer te leggen, maar wat niet betekende dat deze niet kon gaan rinkelen.

Aan het einde van elk consult, elk bezoek in een ruimte van de praktijk of aan het einde van de dag zorg je ervoor dat alles weer netjes is, hygiënisch en klaar voor de volgende patiënt.

Na het assisteren in de spreekkamer, weer terug naar achter de balie. Het herhalen van het behandelplan wat door de dierenarts is geadviseerd, de voorgeschreven medicatie bij elkaar zoeken en uitleggen hoe deze juist te gebruiken, nog even het dier een geruststellend woordje geven en dan zie je ze door de ingang weer naar huis vertrekken. Soms opgelucht, lekker vrolijk of heel zielig of ook heel verdrietig. Als paraveterinair probeer je het niet alleen voor het dier goed te doen, maar ben je ook het aanspreekpunt voor de eigenaar.

Aan het einde van de dag…

Zorg je dat alles schoon, netjes en klaar is voor de volgende patiënt.
Je bent moe, voldaan, soms een beetje gesloopt — maar je hebt weer tientallen dieren en mensen geholpen.

Als paraveterinair word je geschoold om in opdracht van de dierenarts, de veterinair, zelfstandig kleine ingrepen of medische handelingen uit te mogen en kunnen voeren. Injecties toe te dienenof hechtingen te plaatsen bijvoorbeeld. Je bent de rechterhand van de veterinair.

Als paraveterinair mag je bijdragen in optimale gezondheidszorg voor dieren, jij zorgt dat alles op rolletjes loopt en ondanks dat je ook geregeld wat krassen oploopt of het risico neemt om gebeten te worden voeg je waarde toe, jij bent er voor het dier ook achter de schermen. Tijdens het managen van de alledaagse praktijkvoering zorg je ervoor dat de opname patiënten toch die TLC krijgen die oh zo belangrijk is in hun herstel!

Heel veel van de taken van een paraveterinair blijven onopgemerkt, zijn niet op de voorgrond aanwezig. Je kunt genieten van de kleine dingen, maar zeker ook van het moment dat de behandeling geslaagd is en het dier vrolijk en gezond zijn leven kan vervolgen en daar heb jij een steentje aan bij mogen dragen.

En dat is precies waarom dit vak zoveel meer is dan mensen denken.

Liefs,

Anja