Hoe Motorrijden mij gebracht heeft naar de ondernemer van nu

Hoe het begon

Als klein meisje werd ik al aangetrokken bij het horen van een motor, meteen kijken waar dat geluid vandaan kwam, mijn ogen die op zoek gingen naar de veroorzaker. Niet wetende waar die drang vandaan kwam was het gewoon iets wat ik deed… Totdat ik een keer achterop een Honda Shadow mocht meerijden. Onzeker en met een wat aarzelend gevoel ging ik mee, mij afvragend wat ik daar eigenlijk deed. Met 80 km/u over een lange rechte weg, met daarna een paar kleine bochten en weer terug naar huis. Ik was stil in de helm, mijn ogen wijd open en mijn brein druk met het verwerken van alle indrukken. De wind tegen mijn lijf, het trillen van de motor samen met het geluid van de uitlaat, het zoeken naar de juiste positie, het gevoel van balans en snelheid tegelijkertijd.

Normaal kan ik best ‘aanwezig’ zijn, veel vertellen, grapjes maken en in elk geval deelnemen. Maar die rit, achterop deze motor, zo stil was ik nog nooit geweest! Niet omdat ik het eng vond (of ja wellicht een beetje), maar omdat mijn brein naar het hier en nu was gegaan, naar het zijn in het pure moment.

Na deze rit was ik nog een tijdje stil, het moest een plekje krijgen. Wat vond ik hier nu eigenlijk van?

De grote wereld

De jaren die volgden: school, autorijbewijs want dat ‘hoorde’, mijn eerste baan, thuis onze dieren en het dagelijkse leven, een ritme van werken en thuis. Nog steeds die enorme drang om motoren te spotten. Ik wist nu immers hoe dat voelde! Ooit wilde ik dat ook! Zoals bij velen werd dit naar de achtergrond geschoven, dat komt later. Ik kom uit een gezin waar niemand motorrijdt en ook in de rest van de familie zijn weinig motorliefhebbers, dus weinig begrip voor mijn idee. Maar ondertussen wist ik dat ik ooit een Harley-Davidson zou rijden.

De knop ging om

Tijd verstreek, inmiddels al heel wat jaren een gelukkige relatie en woonde ik samen met mijn vriend in ons eigen fijne huis. Ook hier de dagelijkse gang van zaken, en was corona in de wereld. Alles ging op slot, onzekerheid en weinig mocht. Op een dag vroeg een kennis of we zijn Harley Davidson Road King Classic wilden zien, deze had hij onder doeken met een dikke laag stof uitgehaald om weer te gaan rijden. Motorrijden was een goede optie in die tijd, iets wat kon en mocht. Bij het zien van deze oude, stoffige, maar hele mooie Harley maakte mijn hart een sprongetje.

Shit! De knop van ‘ik wil motorrijden’ was ingedrukt en bleef geregeld pushmeldingen sturen. Het was een aantal maanden voor mijn verjaardag, na lang speuren op internet naar een passende rijschool heb een Try-the-bike geboekt, precies 1 dag voor mijn verjaardag.

De dag dat ik zou rijden

De Try-the-Bike zou in mijn ogen super tof worden, waarbij ik zo met de motor zou wegrijden. Ik had tenslotte al veel scooter ervaring! Mijn vriend en ik hadden samen de Try-the-Bike, hij had natuurlijk ervaring met schakelbrommers. Op deze wat grijze dag eerst naar de rijschool, kennismaken met onze instructrice, daarna kleding, helm en handschoenen passen. Op naar een parkeerplaats, her en der wat geparkeerde auto’s, twee blauwe Yamaha MT-07’s stonden klaar en het feest kon beginnen. Maar oh wat vond ik dat feest spannend en wat ging er veel door mijn hoofd. “Ik zou dit toch gewoon moeten kunnen?”,  “jeetje zwaar!”, “hoezo rijdt mijn vriend al met dat ding rond?”, geen wheelie!”, vooruit kijken”, “oeh ik val, nee toch niet”…. Langzaam kwam ik in beweging en met kleine stappen ging het beter, steeds iets meer ontspanning en rust in mijn hoofd. Volle focus op wat ik aan het doen was. Zoveel handelingen die moesten samenkomen. Ruime bochtjes werden gemaakt, de snelheid kwam erbij, ik reed motor! Aan het einde van deze les was ik weer stil, wauw…

En de dag erna…, mijn verjaardag, heb ik besloten dat ik mijn rijbewijs ging halen. Mijn vriend twijfelde, het kost natuurlijk geld en tijdens de corona was van alles onzeker. Maar wat zijn keuze ook zou zijn, ik zou mijn A rijbewijs halen! We hebben samen de rijlessen gedaan, veel tijd in algemene voertuigbeheersing gestopt, waar we later zo veel plezier van bleken te hebben.

 

De zoektocht naar mijn eerste motor

Het rijbewijs behaald en dan wil je natuurlijk zo snel mogelijk rijden! Welke motor, ja die Harley Davidson natuurlijk. Maar he die MT-07 beviel mij ook wel! Inmiddels had ik natuurlijk het volledige YouTube kanaal leeggetrokken op alle mogelijke motor-content.

Voelde me een kenner  in alle mogelijkheden, de voor- en nadelen van elk model. Ook de adviezen: begin met een ‘lichte’ motor, deze had ik natuurlijk gehoord. Maar he, je wilt natuurlijk niet na 1 jaar meteen je motor weer verkopen voor een volgende stap. Ik kon de MT-07 ook aan, dus…. Mijn eerste motor werd een Kawasaki Versys 1000 SE  (genaamd ‘Kiwi’) (en ja ik heb heel veel motoren proefgereden, waaronder ook een Harley Davidson: Pan America). De Versys: een soepele viercilinder, mooi lineair koppel en hele fijne quickshifter.

Dat viel even anders uit

Ik wist nog niks, 1,2,3,4,6, hoeveel cilinders? Wat voor verschil geeft dit in ‘gevoel’, beleving en karakter? En kilometers zou ik gaan maken toch?! Waarbij ik van mijn rijinstructrice de complimenten kreeg van hoe soepel en mooi ik door bochten ging en de MT-07 beheerste, hoe bergafwaarts mijn rijden ging na het ophalen van mijn Versys 1000 SE, aka ‘Kiwi’. In het begin geen probleem, ik reedt er vlot mee weg. Maar steeds vaker, langs de motor of bij het manoeuvreren met de motor aan de hand ontwikkelde zich een bepaalde onzekerheid. Een gevoel wat ik ver weg stopte en waar ik niet aan wilde toegeven.  “Jeetje, hij is wel zwaar, beetje topzwaar en och als hij maar niet valt, want hij is nieuw!” In die tijd reed ik overal met mijn motor naartoe. Ik wilde zoveel mogelijk rijden en mijn skills vergroten. Alle koffers op mijn motor, want dat zat bij het touring pakket! Meerdere keren per week ging ik, met al mijn koffers volgeladen, de was van mijn vader in een verzorgingshuis halen en brengen. Skill’s oefenen, was halen en het belangrijkste doel, naar mijn vader.

Weer werd het stil

En toen ging het mis; mijn motor viel in stilstand om, na het afduwen van de middenbok. Heel even verloor ik mijn balans en daar lag mijn trots. In een vlaag van paniek, alsof ik wilde dat er niks gebeurd was en dat het een nare droom was, heb ik de motor met alle koffers en gewicht aan vuile was erin snel rechtop gezet! Nog steeds weet ik niet hoe mij dat toen is gelukt. Na mijzelf wat herpakt te hebben van de schrik, de schade vluchtig had bekeken, besloot ik te starten en naar huis te gaan. Weer was ik stil….

Ik moest mijn skills ontwikkelen, nog meer ging ik rijden. Mijn vriend en ik gingen vaak in het weekend samen met onze motoren op pad, ik meestal voorop. Gaande de maanden dat ik ‘Kiwi’ had zag hij dat mijn zelfvertrouwen op de motor achteruit ging. Mijn soepele bochten vol zelfvertrouwen, werden onzekere haakse bewegingen. Hij heeft mij geholpen in het doorhakken van de knoop en snel de keuze te maken om van motor te wisselen. Hij heeft ervoor gezorgd dat ik het motorrijden niet zou opgeven. De deuk in mijn ego heb ik geaccepteerd en heb afstand gedaan van mijn ‘Kiwi’.

De opvolger van ‘Kiwi’

Het werd een BMW R1250GS, hiermee voelde ik me zoveel zekerder, dat had ik kunnen weten aangezien ik vaak op de R1250GS van mijn vriend had gereden. We wisselden namelijk regelmatig van motor. Daar ging het wél, mijn vertrouwen was daar wel aanwezig en kon ik mijn soepele bochten laten zien.  ‘Kiwi’ werd bij de dealer omgeruild voor een R1250GS 40 Years Edition (aka ‘Chieltje’), die ze op voorraad hadden. Mijn emotionele en financiële verlies heb ik gepakt en ik heb vooral niet naar de kleur gekeken. Geel was niet per se mijn ding, maar hé. Maar wat ben ik van dat zwart met geel gaan houden!

Die zwart met gele motor heeft mij het zelfvertrouwen teruggegeven. Ondanks dat het een zware en krachtige motor was kon ik mijzelf herpakken en kon ik weer groeien. Kilometers maken en ja hij was nieuw, maar ik had valbeugels! Van viercilinder lijn naar tweecilinder boxer.

 

Veel kilometers woon/werk en aantal voortgezette rijopleidingen gedaan, natuurlijk hoorde daar ook de Bertt- offroadcursus bij. Tenslotte was het een adventure motor en ik wilde alles leren! “Chieltje” en ik zijn gevallen, we hebben ons weer opgepakt en gingen door. Ik wilde dit kunnen, steeds een stukje jezelf tegenkomen en je grens verleggen. Steeds een stukje hoger die berg op om dan af en toe een stukje terug ter rollen.

 

Mijzelf kunnen vinden

Wat kan ik genieten van het ‘zijn’ op twee wielen, de helm op,je been over het zadel zwieren, de motor start, het geluid geeft rust. Ik tik de eerste versnelling in en vraag met mijn rechterhand vol zelfvertrouwen ‘vooruit’. Vooruit naar puur ‘zijn’, wind tegen je lijf, geluid om je heen, geur die ineens je helm inkruipt, temperatuurverschil en weersveranderingen ontmoeten.

Ook met mijn GS “Chieltje” heb ik veel vuile/ schone was van en naar mijn vader in het verzorgingshuis gereden. Hoe lastig het soms ook was mijn vader steeds iets verder te zien wegglijden in zijn Lewy-Body dementie, hem steeds fragieler heb zien worden en van de sterke man die hij was naar een schim van hemzelf zien gaan. Zodra ik op mijn motor stapte kon ik de rust vinden, mij volledig concentreren op het zijn in het moment. Mijn brein wat niet onnodig bleef hangen bij emoties. Mijn motor heeft mij rust gegeven, tegelijk ook zoveel uitdaging, jezelf herontdekken, zelfvertrouwen ontwikkelen en belangrijk gevoel van er mogen zijn.

De collectie is groter geworden

Meer motoren kwamen erbij: een Kawasaki Z900 RS SE de heerlijke retro wolf in schaapskleren (viercilinder,waar ik mijn eerste circuit training op heb mogen doen), een BMW F650 GS Dakar (aka ‘Daksi’, een lekkere oude betrouwbare 1 cilinder om offroad mee te kunnen gaan rijden, want de R1250GS is wel zonde in het zand😉, deze Dakar bleek ook een hele goede leerschool voor de ontdekking van techniek en onderhoud aan mijn motor)  en een Voge 300 Rally (de 1 cilinder chinees, ook voor offroad, lekker licht en leuk voor erbij).

 

Wat was er toch veel gebeurd na het behalen van mijn rijbewijs! Heel veel geleerd over mijzelf, over anderen en hoe ik in de wereld sta en wil staan. Jezelf kunnen opladen op twee wielen, door grenzen op te zoeken en toch niet over te gaan. Terug te kunnen gaan naar het ‘puur zijn’.

Ik heb gewerkt in een motor vak garage voor Kawasaki en BMW motoren, daar heb ik kunnen ontdekken hoe divers de motorrijders community is, maar tegelijkertijd ook hoe enorm verbonden door die motor!

De combinatie van het pure, het buiten zijn, alle invloeden intens mogen ervaren, het volledig in jezelf kunnen zijn. Een hyperfocus die zoveel rust brengt.

Waar ben ik nu

Motorrijden heeft mij gebracht naar wie ik nu ben, naar waar ik nu wil zijn en dat ik er mag zijn! Het heeft ervoor gezorgd dat ik mijn eigen keuzes durf te maken, dat geen enkele weg recht is of zonder hobbels, maar vol bochten mag zitten en je ook kuilen of diepe plassen tegenkomt. Dat na de bochten, hobbels en kuilen je weer een nieuw avontuur kunt beleven en de weg daarna weer even wat rustig is misschien.

Nu heb ik mijn eigen bedrijf durven opzetten, ik wil mijn eigen weg blijven volgen en deze ook maken. Die twee wielen,die motoren, hebben mij meer zelfstandig gemaakt. De samensmelting van vertrouwen, lef, evenwicht, balans, vallen en opstaan en doorgaan! Gang is alles, remmen is angst…..

Voor iedereen die al motor rijd, blijf je eigen weg volgen en geniet van elke kilometer! Adem de puurheid van het zijn.

Voor iedereen die zijn rijbewijs nog moet halen: doe het, neem de beslissing en open dat avontuur!

En de laatste motor in onze vloot:Mijn Husqvarna Norden 901 Expedition > de energieke hoogpoter, die helemaal klaar is voor avontuur met mij samen!

 

Liefs,

Anja.