Geboren, gegroeid, de weg van ervaring naar nu

Geboren en getogen

Enig kind in een klein dorpje in Noord-Brabant, waar mijn ouders hun eigen huis hadden gebouwd. Daaromheen was ruimte om te leven: een dierenweide, groentetuin, siertuin en een natuurgebied op steenworp afstand. Als kind had ik een weelde waarvan ik pas later bewust werd. Het leven was geregeld, rustig en toch altijd druk. Structuur, verantwoordelijkheid en het leven met de ruimte en de dieren om mij heen. Op deze manier opgroeien, heeft ervoor gezorgd dat ik dat nog steeds zoek: hou het simpel, houd het overzichtelijk en neem je verantwoordelijkheid. Tegelijk ook: durf beslissingen te nemen en ergens voor te gaan en durf ook eens te falen.

Schooltijd

De weg van basisschool naar middelbare school en later het voortgezet onderwijs. Ik was aanwezig, maar dan wel op de achtergrond. Ik kon heel druk zijn, maar dan het liefst alleen.  Ik kon genieten van nieuwe dingen leren, ontdekken en proberen. Als ik iets leuk vond ging ik daar volledig voor – toen én nu.

Op de basisschool was ik het meisje achter in de klas, stilletjes alles observerend en mijn best doend. Tijdens het speelkwartier en de gymles juist heel uitbundig en energiek.

De middelbare school kwam. De grote lederen boekentas – totaal niet ‘in de mode’ – ging mee onder de snelbinder (maar hé, gekregen van mijn opa en oma). Stil zat ik weer achterin de klas, alle indrukken op mij laten inwerken, de enorme hoeveelheid vakken volgen. Daarna de exacte richting in omdat je moest kiezen: vakken laten vallen waarvan je eigenlijk van genoot en energie van kreeg, maar “heb je daar later wat aan”?

Het werd een profiel met wiskunde, natuurkunde, scheikunde en biologie. Wiskunde was er een die erbij hoorde, natuurkunde een haat-liefde verhouding (maar de leraar bracht het enthousiast), scheikunde was interessant en biologie vond ik altijd te snel voorbij gaan– zó leuk vond ik het! Van klas naar klas met die grote, zware lederen boekentas onder mijn arm. De stap van mavo naar havo, want het ging zo goed. Instromen en opnieuw beginnen. Na de havo nog een keer een stap hoger?

Paraveterinair wat is dat?

Daar had ik even genoeg van, de opleiding en de weg naar dierenarts duurde mij te lang. Mijn keuze was gevallen op een (helaas) verkorte opleiding tot Paraveterinair, de profi-sidekick van de dierenarts, aan het Groenhorst College: de eerst klas havoleerlingen die de  tweejarige opleiding zouden doen. Voor mij had deze opleiding veel langer mogen duren – niet omdat ik moeite had met leren, maar omdat ik hier enorm op mijn plek zat! Mede-studenten met de neus in dezelfde passie voor dieren én mensen, allemaal met verantwoordelijkheidsgevoel voor de zorg die daarbij kwam kijken.

Eerste baan

Bij mijn laatste stage in een dierenkliniek werd mij snel een baan aangeboden. Direct na het behalen van mijn diploma had ik een vaste plek als Paraveterinair.

Ik heb hard gewerkt, veel geleerd op veterinair gebied en ook op gebied van omgaan met mensen. Bij elk dier wat de kliniek binnen komt hoort een eigenaar – onlosmakelijk met elkaar verbonden en niet altijd een gemakkelijke combinatie.

Als Paraveterinair aai je niet alleen puppy’s en kittens (ja ik heb er veel voorbij zien komen, van klein tot senior, en uiteindelijk de regenboogbrug zien passeren). Je zorgt dat de kliniek op rolletjes loopt, anticipeert de hele dag op wat nodig is, geeft patiënten net dat beetje extra aandacht, houdt alles netjes en schoon en zorgt dat alles voor de praktijkvoering op voorraad is.

Emotie was een constante factor in de dierenkliniek, waarbij je als Paraveterinair aan de frontlinie stond. Elk dier had zijn eigen verhaal, karakter en vaak ook een rugzakje. Naast dat dier stond de eigenaar, die die rugzak soms niet lichter maakte. In de loop der jaren heb ik veel mensen geadviseerd over gezondheid, voeding, preventieve zorg en gedragsproblemen. Ik heb mij geschoold in alles waarvan ik vond dat het kon bijdragen aan goede zorg: hondengedragsdeskunde, voedingsconsulent, hondentrimmen, flyballtraining en puppyklasjes. Altijd vanuit oprechte interesse en passie voor het dier én de relatie met hun baas. Hierbij heb ik veel mensenkennis opgedaan – soms ook een harde leerschool.

Een andere weg

Als het gevoel niet meer klopt met waar je achter kunt staan, dan moet je keuzes maken. Gestopt als Paraveterinair en kon direct aan de slag bij een landmeetkundig bedrijf dat hulp nodig had bij een groot project. Laat ik nu net die helpende hand zijn. Ik dook volledig in dit nieuwe werk. Alles was nieuw: geen vertrouwde balie, spreekkamer, operatiekamer of opname. Er was zand, een gps-stok, computers, meetinstrumenten en software waar ik nog nooit van gehoord had. Veel buiten zijn en kilometers lopen – dat lopen was ik wel gewend, maar de rest was compleet anders. Gegroeid van meewerken in het veld naar ondersteunen op kantoor, ik bleek een multi-inzetbare kracht.

Tijdens een fotografiecursus waar ik vanuit mijn hobby aan deelnam, werd ik gevraagd of ik interesse had om in de fotozaak te komen werken als fotograaf. Het voelde onwerkelijk, wist dat de functie bij het landmeetbedrijf tijdelijk — al duurde dat tijdelijke toch heel wat jaren — en nu kwam dit zomaar op mijn pad. Blijkbaar kwamen mijn foto-opdrachten tijdens de cursus creatief en ‘anders’ uit de bus, en werd mij daarom deze baan aangeboden. Met trillende knieën ben ik als fotograaf gestart. Weer nieuwe software, nieuwe collega’s en die mens — de klant — die nu zijn emotie in foto’s legde.

Luisteren, kijken, zweten!

Luisteren naar wat mensen willen, zoeken naar een oplossing voor hun ideale plaatje. Ben veel uitdagingen in de studio aangegaan: baby’s, honden, zakenmannen in pak, carnavalsoutfits, bruidsstellen, familieportretten en talloze profielfoto’s. Iedereen had zijn eigen wens, verhaal en emotie. Met zweetdruppels voor mijn ogen over de studiovloer gekropen om die baby, nét voor de onvermijdelijke huilbui, zo perfect mogelijk vast te leggen.

Nog meer gezweet bij een familieportret waarbij de moeder haar mondhoeken maar niet verder omhoog kreeg dan min twee onder de horizon. Na veel zoeken in de gemaakte foto’s en wat nabewerking — toch een tevreden familie. Moeder stond met een sublieme glimlach op de foto!

Terug naar de kliniek

Mijn eerste werkgever – eigenlijk de nieuwe eigenaar – vroeg of ik terug wilde komen. In goed overleg met de fotozaak heb ik de keuze gemaakt. Gegroeid was ik: in kennis, zelfvertrouwen, communicatieve vaardigheden, oplossingsgericht denken en zelfstandig keuzes maken.

Het volgen van mijn eigen weg, ergens achter kunnen staan vanuit eerlijkheid en oprechtheid naar mijzelf en anderen. Ondertussen dienden zich allerlei hobbels aan: mijn moeder kreeg kanker en overleed na een lang ziekbed. Gelukkig had zij nog mogen meemaken dat mijn vriend en ik ons droomplekje hadden gevonden.  Daarna overleed een dierbare oom plotseling, waarbij ik de afwikkeling verzorgde.

Mijn vader die ondertussen steeds verder achteruitging door zijn Lewy Body-dementie, hij moest met spoed naar een verzorgingstehuis, daar heeft hij nog jaren kunnen wonen.
Het leven in loondienst ging door, terwijl de wereld veranderde door corona.

Op twee wielen

Begonnen met motorrijden waarin ik  mijzelf terugvond.  Onderweg met mijn motor, gestopt bij een motorzaak om te vragen of ze nog een enthousiaste medewerker zochten. Een jaar later werd ik gebeld:  “of ik nog steeds interesse had?” Jazeker! Een dag meegelopen, twee maanden later begonnen – en het ontdekken en ontplooien van mijzelf ging verder.

Opnieuw waren daar mensen met passie en emotie aan de balie. Ze hadden een probleem, zochten steun in hun zoektocht naar de ideale motor of wilden gewoon hun verhalen delen. Hier kon ik vanuit pure passie, interesse en oprechtheid groeien, mijzelf helemaal kwijt.

Het rijden met mijn motor: de wind tegen je borst, het geluid om je helm, de geur die via helm binnenkomt, de puurheid van het zijn. De gashendel die jou de complete controle geeft.

Motorrijden heeft mij die nieuwe afslag durven laten nemen. De stap naar het ondernemen is gezet.

Besloten dat ik mijn weg zo wil kunnen volgen en maken dat ik mijn passie, ervaring, enthousiasme, creativiteit, betrokkenheid en oprechtheid volledig kan inzetten in het helpen van avontuurlijk en creatieve ondernemers.

Laat het avontuur beginnen….

Liefs,

Anja.